چهارشنبه, 13 مرداد 1400
  • ساعت : ۰:۲:۱۸
  • تاريخ :
     ۱۴۰۰/۰۳/۱۴ 
  • کد خبر : ۸۷۰۶۵
خاطرات مقام معظم رهبری (مدّ ظلّه) از حضرت امام خمینی ( ره )

خاطرات مقام معظم رهبری (مدّ ظلّه) از حضرت امام خمینی ( ره )

 حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب در بیعت فرماندهان کمیته های انقلاب اسلامی در ۱۸ خرداد ماه سال ۶۸ خاطره ای از امام خمینی(ره) نقل می کنند که بسیار جالب و شنیدنی است . بیانات ایشان بدین شرح است : در حادثه مدرسه فیضیه و سپس در قضیه پانزده خرداد ، عده ای میگفتند فایده ای ندارد ، بیخود معطلید ؛ آنها چند برابر شمایند!  بعد هم که در سال ۴۳ امام(ره) را تبعید کردند ، باز این طرز فکر در بعضی از این افراد راسخ شد و گفتند امام بی جهت زحمت میکشند و تلاش میکنند ؛ ایشان به جایی نمیرسند ! در حقیقت اگر کسی بخواهد با عقل و منطق معمولی محاسبه کند ، همین نتیجه را میگیرد ؛ ولی آن چیزی که امام را وادار میکرد که علی رغم همه ی این حرفها ، امیدش را از دست ندهد و به حرکت خود ادامه دهد ، انجام تکلیف الهی بود .  او معتقد بود که این انقلاب را یک دست غیبی هدایت و پشتیبانی میکند و ما نباید به دنبال نتیجه ی کار خود باشیم . در همین خصوص خاطره ای در ذهنم مانده است که نقل میکنم : چند روز قبل از پایان سال ۶۵ که خدمت امام بودیم ، چون یکی از روزهای فروردین ۶۶ با ولادت یکی از ائمه(ع) مصادف میشد ، من و آقای هاشمی رفسنجانی و حاج احمد آقا اصرار کردیم که ایشان در حسینیه جماران با مردم دیداری داشته باشند .  امام استنکاف کردند و قاطع گفتند : حالش را ندارم . من در ایام نوروز به مشهد رفته بودم و آقای هاشمی هم از جبهه دیدار داشتند . در همان روزها ، ناگهان قلب امام مشکلی پیدا میکند و چون حاج احمدآقا ( که حق بزرگی بر گردن همه ملت دارد و امام را در این چند سال حفظ کرد ) همه وسایل را برای بهبود امام(ره) مهیا کرده بود ، فورا به وضعیت جسمی ایشان رسیدگی شد و خطر برطرف گردید . وقتی در بیمارستان بر بالین ایشان حاضر شدم ، عرض کردم : چه قدر خوب شد که آن شب اصرار ما را برای ملاقات با مردم نپذیرفتید ؛ والّا اگر خبر این ملاقات اعلام میشد ، مردم به زیارت شما می آمدند و آن وقت شما با این حال نمی توانستید مردم را ملاقات کنید و انعکاس آن در دنیا خوب نبود .  این کار شما ، خواست خداوند و کمک الهی بود و در آن زمان تصمیم بجایی گرفتید . ایشان در پاسخ من گفتند : آن طور که من فهمیدم ، مثل این که از اول انقلاب تا حالا ، یک دست غیبی در همه ی کارها دارد ما را هدایت و پشتیبانی میکند.  واقعا همین طور است ؛ والّا محاسبات معمول سیاسی ، اقتصادی و محاسباتی که براساس آن دنیا دارد اداره میشود ، این نتایج را به دست نمیدهد . آن چیزی که امام را بر هدایت و اداره و رهبری ملت ایران و انقلاب عظیمش قادر میکرد ، عبارت بود از ارتباط با خدا و اتصال و توجه و توکل به او . او واقعا عبد صالح خدا بود. من هیچ تعبیری را بهتر از این برای امام(ره) پیدا نمیکنم.

خاطرات رهبر معظم انقلاب از گریه امام

حضرت آیت الله خامنه ای در خاطره ای دیگر می فرمایند : معنویت مردم و خانواده ی شهدا و اخلاص رزمندگان در جبهه ها ، امام را به هیجان میآورد. من چند بار گریه ی امام را - نه فقط به هنگام روضه و ذکر مصیبت - دیده بودم .هر دفعه که راجع به فداکاریهای مردم با امام صحبت میکردیم ، ایشان به هیجان میآمدند و متاثر میشدند. مثلا زمانی که در محل نماز جمعه ی تهران ، قلکهای اهدایی بچه ها به جبهه را شکسته بودند و کوهی از پول درست شده بود ، امام(ره) در بیمارستان با مشاهده این صحنه از تلویزیون متاثر شدند و به من که در خدمتشان بودم ، گفتند : دیدی این بچه ها چه کردند؟ در آن لحظه مشاهده کردم که چشمهایشان پُر از اشک شده است و گریه میکنند.  بار دیگر موقعی گریه ی امام را دیدم که سخن مادر شهیدی را برای ایشان بازگو کردم : در شهری سخنرانی داشتم . بعد از پایان سخنرانی ، همین که خواستم سوار ماشین شوم ، دیدم خانمی پشت سر پاسدارها خطاب به من حرف میزند. گفتم راه را باز کنید ، تا ببینم این خانم چه کار دارد . جلو آمد و گفت : از قول من به امام بگویید بچه ام اسیر دست دشمن بود و اخیرا مطلع شدم که او را شهید کرده اند . به امام بگویید فدای سرتان ، شما زنده باشید ؛ من حاضرم بچه های دیگرم نیز در راه شما شهید شوند. من به تهران آمدم ، خدمت امام رسیدم ، ولی فراموش کردم این پیغام را به ایشان بگویم . بعد که بیرون آمدم ، سفارش آن مادر شهید به ذهنم آمد. برگشتم و مجددا خدمت امام رسیدم و آنچه را که آن خانم گفته بود ، برای ایشان نقل کردم. بلافاصله دیدم آن چنان چهره ی امام درهم رفت و آن چنان اشک از چشم ایشان فرو ریخت ، که قلب من را سخت فشرد .

امتیاز :  ۰ |  مجموع :  ۰

برچسب ها

    6.0.9.0
    V6.0.9.0